Sprokkelzinnen

What, though, do we mean by nationalism? The traditional definition is the desire of a people or a language-group to form an independent and unitary state. Seen like that, is it so very different from what we mean by democracy?
To the democratic radicals of the eighteenth and nineteenth centuries, the two concepts were inseparable.

Het schouwspel dat we na 7 juni in zowel Vlaanderen, Wallonië als Brussel hebben meegemaakt, bewijst dat op zijn minst één Belgische ziekte onuitroeibaar voortwoekert omdat de patiënt niets doet om te genezen. Integendeel, hij doet er alles aan om de ziekte te bestendigen. Haar naam: particratie.
...
Sterker: ook de fractievoorzitters worden aangewezen door de partijleiding. En nog sterker: over de voorzitters van de parlementen wordt, net zoals op federaal vlak, beslist tijdens de regeringsonderhandelingen. Kan men zich dat voorstellen, dat de voorzitter van de assemblee die de regering moet controleren, door de regering zelf wordt aangesteld?
...
Maar neen, de parlementsleden zwijgen en aanvaarden de benoemingen die hun voorzitter uit de hoge hoed heeft getoverd. Niet de bekwaamheid telt, zelfs niet het behaalde aantal stemmen, maar de hondse trouw aan de partijtop, verkeerdelijk loyaliteit genoemd.

Is het een gebod van de democratie, een partij zoals de NPD te verbieden, of is het verbieden van een partij die haar doelstellingen geweldloos nastreeft een inbreuk tegen het democratieprincipe? Vormt verbruikend embryo-onderzoek een inbreuk op de menselijke waardigheid of is het net te rechtvaardigen met de waardigheid van de zieken die gered kunnen worden met de op basis van dit onderzoek ontwikkelde medicatie? Zulke vragen worden in verschillende Europese landen verschillend beantwoord. Met het verdrag van Lissabon wordt het definitieve oordeel over deze vragen niet langer door de nationale grondwettelijke rechtsinstanties geveld, maar door het Europees Hof van Justitie.

Met de ene hand probeert de overheid de grootste separatistische partij financieel te nekken. Met de andere hand financiert diezelfde overheid een antiseparatistische politieke manifestatie vlak voor de verkiezingen. Partijen en kandidaten worden tijdens de campagne stevig gekortwiekt door de overheid. Ze moeten zich houden aan draconische uitgavenbeperkingen. Dat gaat zelfs zo ver dat gewone kandidaten nauwelijks nog een campagne kunnen voeren die naam waardig. Maar diezelfde overheid mag zelf blijkbaar onbeperkt electorale manifestaties financieren. Dit is toch echt wel de wereld op zijn kop.

Een land waar zulke dubieuze praktijken mogelijk zijn en worden geduld kan men bezwaarlijk een normale democratie noemen. Maar wie maakt zich daar nu nog illusies over?